İbn Ömer (radıyallahu anh) anlatıyor: Bir grup tüccar Medine’ye gelmişti; mescitte konaklayacaklardı. Ömer bin Hâttab (radıyallahu anh), Abdurrahman b. Avf ’a: “Onları, gece hırsızlığa karşı korumaya ne dersin?” dedi.
O gece, ikisi mescitte tüccarları beklemeye koyuldu. Beklerken namazlarını kılıyorlardı. Ömer bin Hâttab, bir ara bir bebek ağlaması duydu. Sesin geldiği yere doğru gitti.
Bebeğin annesine, “Allah’tan kork, bebeğine iyi baksana!” dedi.
Sonra, bebek yine ağlayınca Ömer, tekrar o kadının yanına geldi ve aynı uyarıda bulundu; yerine döndü. Yine aynı çocuğun ağladığını duyunca, Ömer kadının yanına gitti ve “Yazıklar olsun, sen ne kötü bir anneymişsin! Akşamdan beri çocuğun bir an durmadı, hep ağladı.” dedi.
Kadın dedi ki: “Ey Allah’ın kulu! Bu gece beni iyice usandırdı. Sütten kesmek istiyorum, ama bırakmıyor.”
Ömer bin Hâttab, “Niçin?” dedi.
Kadın: “Çünkü Ömer bin Hâttab çocuğa ancak sütten kesildikten sonra nafaka veriyor, onun için bir an evvel sütten kesmek istiyorum.” diye karşılık verdi.
Ömer, “Peki; çocuk şimdi kaç yaşında?” dedi.
Kadın, “Şu kadar aylık.” diye cevap verdi.
Ömer,kadına: “Sen şimdi acele etme, hemen sütten kesme onu.” dedi ve gidip sabah namazını kıldırmaya başladı. Namaz kıldırırken ağladığından dolayı Ömer bin Hâttab’ın sesi boğuk çıkıyor, pek iyi anlaşılmıyordu. Ömer, selâm verince, “Yazıklar olsun Ömer’e! Şimdiye kadar belki nice Müslüman çocuğunun vefatına sebep oldu!” dedi ve hemen oradakilerden birine, her doğan çocuğa ödenek ayrılacağını halka ilan etmesini emretti.
İbn Sa’d, Tabakâtu’l-Kübrâ 3/301
